هرچی بخوای هست

به گزارش سیروان نوین، سرتیپ پاسدار حسین سلامی جانشین ستاد کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار اعزمی ايلام بيدار مستقر در مرز مهران مرز مهران را امن دانست و گفت: الحمدالله با تلاش های نهادهای امنیتی، انتظامی و سپاه اشراف اطلاعاتی خوب و کافی در مرز وجود داشته و امنیت برای زائران در کل کشور برقرار است.

وی اظهار کرد: براساس گزارشات دریافتی در آنسوی مرز در کشور عراق نیز مشکل خاصی وجود نداشته و تسلط اطلاعاتی کافی وجود دارد.

جانشین ستاد کل سپاه افزود: همه مجموعه ها در تلاش هستند تا ضمن ایجاد امنیت لازم تکریم و احترام زوار آنگونه که شایسته آنها بوده ایجاد شود.

سردار سلامی با شاره به خدمات انجام گرفته در مرز مهران تصریح کرد: سپاه با تمام توان در حال خدمات رسانی به زوار بوده و در مرز مهران با ایجاد اردوگاهی شش هزار نفری، بیمارستان صحرایی و همچنین تدارک صدها دستگاه خودرو ترابری در هر لحظه از شبانه روز برای آسودگی این عزیزان تلاش می کند.

وی در خصوص امکانات زیر ساختی مهران اظهار داشت: ازدحام و استقبال چشمگیر مردم به گونه ای بوده که روند خدمت رسانی را با مشکل مواجه کرده و البته همه در تلاشند این مشکلات به حداقل ممکن برسد.

جانشین ستاد کل سپاه افزود: موضوع زوار در مهران یک پدیده دائمی و همیشگی بوده و می طلب که مسئولان استان برای ایجاد زیرساخت های لازم تلاش نمایند.

شهيد نصرت الله عطايي زماني که در سنگر خود در حال اقامه نماز بود با اصابت خمپاره با داخل سنگرش به درجه رفيع شهادت نايل آمد.
خبرنگار پايگاه خبري تحليلي ورامين ما مي گويد پس از هماهنگي با خانواده شهيد عطايي براي گرفتن مصاحبه، آدرس دقيق خانه پدر شهيد را گرفتيم؛ وارد روستا شده و آدرس مسجد محله پايين را از اهالي جويا شديم، خانه پدري شهيد عطايي دقيقاً روبه روي درب مسجد بود، با دربي بزرگ. صداي بچه ها که در حال بازي کردن درون حياط بودند، مي آمد. زنگ را زديم. صداي کودکان نشان مي داد که همگي با همان بازي و شوق کودکانه براي باز کردن درب و اينکه ببينند چه کسي زنگ را به صدا در آورده است مي دويدند. درب باز شد و کودکان همگي ساکت شدند، فکر مي کنم منتظر يکي از اقوام بودند ولي با ديدن ما ادب را رعايت کردند که مبادا ما ناراحت شويم. خانمي از روي سکو صدا زد بفرماييد، در خدمت هستيم. پس از ورود و سلام و احوالپرسي وارد اتاق گوشه سکو شده و منتظر شديم. پيرمردي سالخورده و سرحال با لبخندي بسيار زيبا به همراه خانمي محجبه وارد اتاق شدند. سلام و روبوسي بسيار گرمي با حاجي داشتيم.

يکي از ماموريتهايي که به ما ابلاغ شد حمله به بغداد بود. در آن موقع صدام مدعي اين بود که رينگهاي پدافندي بغداد يکي از قويترين پدافندهاست به گونه اي که هيچ هواپيماي ايراني قادر به شکستن و رد شدن از آن نيست. در همان موقع يک خبرنگاري از شهيد اردستاني مي پرسد با وجود ادعاي صدام در خصوص پدافند قوي بغداد، شما چه تدبيري کرده ايد و چه طور مي خواهيد جواب صدام را بدهيد؟ شهيد اردستاني که يکي از خلبانان شجاع نيروي هوايي بود در جواب خبرنگار مي گويد: ما با اطلاع قبلي همين فردا صبح به بغداد حمله خواهيم کرد! آن زمان من در پايگاه سوم شکاري شهيد نوژه همدان خدمت مي کردم. ما از انجام مصاحبه شهيد اردستاني اطلاعي نداشتيم. شهيد اردستاني با هواپيما در پايگاه سوم نشست و چون مقصدش پايگاه تبريز بود با توقف کوتاهي آماده پرواز به سمت پايگاه تبريز شد. در مدتي که در پايگاه سوم توقف کرد، مرا صدا کرد و نامه اي به من داد و گفت: مطالب اين نامه را امشب مطالعه کن!

ساعت تقريبا 12 شب بود که من در منزل يادم آمد شهيد اردستاني نامه اي به من داده و گفته آن را بخوانم.

تصويري که مشاهده مي کنيد، به گزارش فارس، اولين عکس ثبت شده از جنگ تحميلي است که توسط عباس فتحي به ثبت رسيده است. وي که متولد سال 1316 است عکاسي را از سال 1335 در روزنامه کيهان آغاز کرد. فتحي عکس‌هاي متعددي از دوران جنگ تحميلي انداخته است که شايد اين عکس به لحاظ سنديت تاريخي جالب تر باشد. عکس، لحظاتي پس از بمباران فرودگاه مهرآباد توسط جنگنده‌هاي عراقي در 31 شهريور 1359 را نشان مي دهد.در روز 31 شهريور 1359 با هجوم ارتش عراق به مرزهاي غرب و جنوب و حمله هوايي به چند فرودگاه ايران جنگ تحميلي هشت ساله دولت عراق به رهبري صدام حسين عليه ايران آغاز شد. براي اولين بار اخبار ساعت 2 بعدازظهر روز 31 شهريور، خبر بمباران فرودگاه مهرآباد را مخابره کرد. روزنامه کيهان درباره فضاي فرودگاه و آنچه طي اين حمله بر مردم حاضر در آنجا گذشت، نوشت: «يکي از کارمندان هواپيمايي گفت که به هنگام مراجعت از فرودگاه به خانه متوجه شدم 3 فروند هواپيما با فاصله نسبتاً کمي بر فراز فرودگاه در حال پرواز هستند. از آنجايي که حدس مي‌زدم هواپيما‌ها خودي باشند چندان توجهي نکردم، تا اينکه صداي انفجار برخاست و آن گاه متوجه شدم که بمب انداخته‌ اند.» با شنيده شدن صداي انفجار مهرآباد در غرب تهران، مردم اين منطقه براي اطلاع از چگونگي واقعه به خيابان‌ها ريختند و با مشاهده بمباران قسمتي از فرودگاه به منظور کمک به سمت آن هجوم آوردند. روزنامه کيهان فرداي آن روز در باره تعداد مجروحين و مصدومين حمله عراق به تهران نوشت: «تا ساعت يک بامداد امروز تعداد مجروحين حادثه فرودگاه 38 نفر اعلام شد که 15 نفر به بيمارستان امام خميني، هشت نفر به بيمارستان شريعتي، سه نفر به بيمارستان صنايع هواپيمايي، هشت نفر به بيمارستان ميمنت و سه نفر به درمانگاه بيمه‌هاي اجتماعي منتقل شده‌اند.»

پس از سال‌ها هنوز هم احساس می‌کنم سینه‌ام تنگ است و نفس کشیدن مشکل. خوبی تقویم رنگ و رو رفته محل کارم این است که برخی مناسبت‌ها در آن وجود ندارد تا پس از سال‌ها مجبور شوم به «سه‌شنبه سیاه اندیمشک» که اینک به «حماسه مقاومت مردم» این شهر تغییر نام داده فکر کنم. تقویم «حاج مرتضی» تمام این نشانی‌ها را دارد و خیلی هم با عجله حرکت می‌کند...

ë قصه چیست؟
در تاریک روشن یک صبح پاییزی در هفته مبارک بسیج 1365 کتابهایم را با بی‌حوصلگی جمع می‌کنم و با پای پیاده راهی مدرسه می‌شوم. باد نسبتاً سرد صورت و استخوان هایم را می‌سوزاند، غرق در شور نوجوانی و افکار خود فارغ از دنیای پر هیاهو...
چند ساعتی می‌گذرد و انتهای درس عربی و زنگ آخر مدرسه استاد شهید مطهری، ناگهان صدای زوزه میگ‌های بعثی است که بار دیگر قصد دارند شهر را مورد آماج خود قرار دهند، با بی‌حوصلگی به پنجره کلاس نگاهی می‌اندازم و پس از آن تخته سیاه را که اکنون پر از حروف عربی و مفعول و فاعل است. با خود می‌گویم این دفعه هم شبیه دفعات مکرر قبلی است در دو منطقه بمباران و ضد هوایی به کار می‌افتد و هواپیماها از شهر خارج می‌شوند. تمام قصه پر غصه مردم اندیمشک از شهریور 59 تا انتهای جنگ تحمیلی تاکنون همین بوده و گویا جنگ جزئی از زندگی عادی آنان است. مردم این دیار بی‌ادعا و کم توقع بار حماسه هشت ساله را بر دوش می‌کشند، بدون اینکه نام و نشانی از صبوری و استقامت آنان ثبت شده باشد و بدون اینکه مدال شجاعت و استواری به شهر اهدا شود...
ë اما انگار این بار قصه متفاوت است...

با گذشت سال‌ها از پایان جنگ هر وقت به سراغ عکس‌هایم می‌روم پیش از هر چیز چهره آدم‌های درون قاب عکس‌ها مرا با خود به سال‌های دفاع مقدس می‌برند. چهره‌هایی مصمم که با احساسات صادقانه و عواطف خود با من حرف می‌زنند و بی‌اختیار مرا به لحظه ثبت آن عکس می‌برند. این چهره‌های قاب گرفته از آن روزگار تا به امروز در گوشه گوشه میهن عزیزم چگونه زیسته‌اند؟! این سؤالی است که همواره یکی از دغدغه‌‌هایم را شکل داده‌اند.
تک‌تک این تصاویر برایم خاطره‌انگیزند و یادآور انسان‌های وارسته‌ای که به‌رغم هیبت جنگجویی در دل، قلب‌هایی رئوف و مهربان داشتند و سرشار از امید و آرزو برای آینده خود و کشورمان بودند و همین احساس، از ترس و اضطراب آنان می‌کاست و در راهی که برگزیده بودند همچون بنیان مرصوص محکم و استوارشان کرده بود. خاطره لبخندهایی را که سرپوش بر درد زخم‌هایش بود هرگز فراموش نمی‌کنم. آن روزها گذشت، اما برق نگاه افتخارآفرینان حماسه دفاع 8 ساله را که پس از جنگ بر سر کار و زندگی خود بازگشتند و در جای‌جای این مرز و بوم به زندگی عادی خود مشغول بوده اند نمی‌توانم از یاد ببرم.
هنوز چهره‌های خسته اما روح‌های بلندشان را به یاد دارم که در شرایطی که گلوله‌ها صفیرکشان فضا را می‌شکافتند در قاب دوربین من لحظه‌ای از زندگیشان ثبت می‌شد. هنوز صدای تند نفس‌هایشان را می‌شنوم. من در آن روزها نمی‌دانستم چه آینده‌ای در انتظار عکس‌هایم خواهد بود! افرادی سرشار از احساس و شور زندگی، جانشان را برای آرمان‌های بلند در کف اخلاص گذاشته و سمبل غیرت و پایداری شده بودند. آن روزها از عظمت روح‌هایی که جسم‌هایشان مقابل دوربین‌ام قرار داشتند غافل بودم و تنها تلاش می‌کردم در عکس‌هایم واکنش‌های صادقانه آن دریادلان را ثبت کنم. اینک از پس غبار سالیان برآنم تا افراد جا گرفته در قاب عکس‌هایم را بیابم و با بیرون کشیدن آنان از درون عکس به آنان حیات تازه ای ببخشم و به نسل امروز که سخت نیازمند دانستن و باورهای آن دوره است، نشان دهم.
از این رو از افرادی که خود در قاب عکس‌هایم جا گرفته‌اند و یا کسانی که آنان را می‌شناسند می‌خواهم با دفتر روزنامه ایران بخش پایداری یا با شماره تلفن روزنامه ایران داخلی 305 تماس بگیرند و ما را از محل کار و زندگی خود و همرزمانشان باخبر سازند تا یک بار دیگر به سراغ‌شان برویم و با تهیه گزارش تصویری از زندگی امروزشان مجموعه‌ای درخور و تأثیرگذار فراهم آوریم.
سعیدصادقی - عکاس جنگ

نوشتن از شهدا نیاز به قلمی است که جوهر آن در جوهرهء آدمی شکل‌گرفته باشد. روستای جزینک، کربلای زابل است و زیارتگاه عاشقانی است که دلشان به هوای پرواز پر می‌کشد. حاج قاسم سلیمانی فرمانده کنونی سپاه قدس و فرمانده سابق لشکر 41 ثارالله در روزهای سخت نبرد و دفاع گاهی اوقات که دلش می‌گیرد به این سرزمین می‌رود.

 شکاف تارک

«ای رهگذر بایست

اینجا جزینک است/ این خطه قطعه‌ای از خاک کربلاست

بو کن مزار مست شهیدان تشنه را/ بوی بهشت می‌وزد از خاک این دیار

یک‌لحظه گوش کن/ فریاد سرخ شب شکن شیر جبهه را

بر قامت بلند شهیدان نظاره کن/ خون از شکاف تارک (قاسم) به آسمان/...»

از شهدای شاخص روحانیت و بسیج بجنورد و خراسان شمالی

تقدیر شده توسط سردار نقدی فرمانده ی بسیج کشور، مهرماه 1392

تقدیر شده توسط سردار یوسفعلیزاده فرمانده سپاه خراسان شمالی،1392

تقدیر شده توسط احمدی بیغش استاندار اسبق استان خراسان شمالی، 1391

تقدیر شده توسط روحانی نیا مدیر کل اسبق سازمان تبلیغات خراسان شمالی، 1390

نامزد منتخب بخش شهدا در سومین جشنواره ی شهروند برگزیده ی بجنورد در سال 1394

 زندگینامه:

روحانی شهید نقدعلی باغچقی درسال ۱۳۱۹ خورشیدی در روستای باغچق از توابع شهرستان بجنورد، استان خراسان شمالی در خانواده ای مذهبی، اصیل و هنردوست متولد شد. وی فرزند ارشد عطاخان و از نوادگان نسل سوم علی خان بگ باغچقی بوغانلو(از رجال دارالحکومه بجنورد

 اولین آن عملیات محدود رمضان در مردادماه سال 60 که در 5 مردادماه برگزار شد .دومین مهم‌ترین آن «عملیات رمضان» در تیرماه سال 61 و همزمان با شهادت مولای متقیان امیرالمومنین (علیه‌السلام) بود. پس‌ازاین عملیات سال 64 عملیات ایذایی بانام ظفر 1 در جزیره مینو ساعت 20 و 15 دقیقه روز 7 خردادماه رزمندگان نیروی زمین ارتش جمهوری اسلامی مستقر در جبهه جنوبی با گذشتن از عرض رودخانه ‹‹اروندرود›› و یورش به مواضع اشغالی دشمن در جزیره ‹‹مینو›› ضمن انهدام بخشی از نیروهای دشمن شماری از سنگرهای انفرادی و اجتماعی نیروهای عراق را از میان برده و به مواضع پیشین خود بازگشتند. همچنین عملیات قدس یک برای نزدیکی شدن به اهداف عملیات مهم بدر طراحی و در ماه مبارک رمضان اجرا شدند.
با توجه به اینکه ماه رمضان مصادف شده با تیرماه و قرابت و نزدیکی 21 ماه رمضان و 22 تیرماه گذری می‌کنیم بر عملیات برون‌مرزی «رمضان» :  رمضان بود و هوا شرجی می‌زد. رزمنده‌ها دل در دلشان نبود؛ زمان، زمان انتقام، بالاخره شامگاه بیست و یکم ماه رمضان از راه رسید و عملیات رمضان کلید خورد و «یا صاحب‌الزمان (عج) ادرکنی» ذکر لب‌هایی شد که دیدار محبوب را تمنا کردند.
رمضان بود. عطش بود. بوی پیکرهای سوخته از میدان مین می‌آمد و آنان که از دیدار حق محروم ماندند با آب کانال پرورش ماهی و نهر کیتبان و ... وضو گرفتند.