نجوایی با شهیدان
نجوایی با شهیدان
السلام علیکم یا اولیاء الله و اودائه السلام علیکم یا انصار دین الله
سلام بر پاک سیرتانی که جان در راه دوست باختند.
درود بر دلسپردگان حریم دین و طواف گران کعبه تولی.
سلام بر شهیدان شاهد و شاهدان شهید. 
حالا به یاد آن دیدگان آسمانی و نغمه های روحانی، سر بر دیوار حسرت نهاده ام، و به هوای لحظه ای با شهیدان بودن، گوشه دنجی را می جویم و منتظرم تا آن سعادتمندان چشمهای خسته ام را دریابند.
اشک را به پابوسشان آورده ام، و از غربت غریبی می نالم. به یاد روزهایی می گریم که معنویت مهمان دلها بود و شوق و ایثار و وحدت، ستون خیمه برادری.
هنوز، دین در ظلمت اندیشی «منورالفکرها» کمرنگ نشده بود. آن روزها، هر شهیدی را که می آوردند، شهر به رنگ ملکوت، در می آمد، باران گریه دلها را می شست، حتی آن دختر بدحجاب به احترام حضور شهید روسریش را جلو می کشید. و آن پسر پانکی از خجالت سر به زیر می افکند. رنگها، رنگ خاکی بسیج بود، و سرخی خون، و سبزی اندیشه های ناب آن روزها «الله اکبر» گوش جان را می نواخت و...
«صلوات » از مد نیفتاده بود.
«دمکاء» (سوت) جایگزین بکاء نشده بود و تصدیه (کف) جانشین تسبیح نبود.
آنچه بها داشت، قرآن و سجاده بود، چفیه بود و لباس رزم و پیشانی بند و عکس امام و پلاک شهید گمنام.
دخترها، با یک حلقه ازدواج و لباس ساده به خانه خوشبختی می رفتند و حنظله ها، مسافرت بعد از عروسی را در ارتفاعات «الله اکبر» در کنار امواج خروشان «اروند» و در لاله زار «شلمچه » می گذراندند. و پیکر خونین و خندان را به سوغات می آوردند. 
آن روزها آرامش در شنیدن آیات «نصر» احساس می شد، نه در هتل چهار ستاره قصر، اما رنگ شهر عوض شده،
اما همواره یاری خدا وعده ای همیشگی بوده و در هر غفلتی خون پاک شهید دیده ها را بصیر و اندیشه ها را بیدار کرده است.
شهدای دلاور، علمداران فاتح، دلباخته گان خدایی و رزمنده گان ولایی ستاره شدند و به آسمان شهادت پیوستند.
آن سروآن تنومند، بر زمین فتادند، تا قرآن اندیشی و ولایتمندی استوار بماند.
شهدای سبزاندیش، سرخ پایان، بار دیگر آن شهر را از بی دردی به دردمندی و از تجمل پرستی به جمال جویی و کمال طلبی تغییر دادند و بر اندیشه های دوزخی ملی گرایان خط بطلان کشیدند.
همان قلب پاک شهیدکه به شوق روز ظهور و به عشق اهل بیت علیهم السلام و با ولای ولی امر زمان
می تپیدراه را به یاران بسیجی اش نشان میدهد.
قلب عاشق او نه از کار افتاده، بلکه به کار افتاد. و در دل میلیونها بسیجی جای گرفت.
شهید همای سعادت را صید کرد. 
و حقانیت ولایت را با خون پاکش امضاء نمود.
و شیرازه افکار دین ستیزان را از هم گسست.
او چون ائمه شهید، شهیدان کربلا، بهشتی، هفتادو دوتن، رجائی، باهنر، حاج همت، باکری، سید مرتضی آوینی و لاجوردی فدای دین شد. تا اندیشه های محکم و اسلام ناب بماند.
اندیشه هایش بلند، آرمانهایش در سینه ها فروزان و راهشان پررهرو باد.
همیشه به یاد شهدا باشیم
