هرچی بخوای هست

من همزمان با مجروحيت اسماعيلم در بيمارستان حاضر مي شدم و فقط يك آرزو داشتم كه اگر به شهادت رسيد ببينم كه آن چشمان سياه و قشنگش بسته شده و آرام گرفته كه آنقدر اضطراب داشت و نگران بود.

تمام دلش پيش جنگ بود. هيچ وقت يك لقمه غذاي بدون اضطراب نخورد. يك لقمه غذاي سير نخورد. بسياري اوقات غذايي را به ما تحريم مي كرد، مي گفت كم بخوريد. جنگ است. شش ماه گوشت را به ما تحريم كرد، گفت گوشت نخوريد، جنگ است، مردم توان خريدن گوشت را ندارند. وقتي مي ديدم آنقدر عاشق است در برابر مجروحيت او چه مي توانستم بگويم... وقتي كه شهيد شد گفتم خدايا، اسماعيلم را راحت كردي. تاول هاي شيميايي كه روي گردنش بود وقتي به آبريزش مي افتاد آب از زير لباس هايش به داخل پوتين هايش مي رفت و پوتينش پر از آب مي شد. يك چفيه مي بست دور گردنش كه من مادر اين تاول ها را نبينم. بعد از آنكه دستش را قطع كردند تا دو سال جلوي من پرتقال نخورد. تا دو سال كمربند شلوار يا بند پوتينش را جلوي من نبست چون بايد از دندانش كمك مي گرفت و مي بست. مي ديدم كه تكه تكه شده اما چه مي توانستم بگويم. فقط به رشادتش، به شهامتش، به شجاعتش درود مي فرستم. روحش شاد باشد...

مادرشهید :
درباغ بزرگی زیردرخت انار نشسته بودم که دیدم زنی به سویم می آید .لباسش مانند لباس ما عشایر نبود ،چادر عربی داشت وسینی بزرگی هم در دستش بود.تااو برسد من از جا برخواستم و سلام کردم .پرسید: صغری تویی؟ گفتم :منم. زن عرب سینی را به طرفم دراز کرد وبا خوشرویی گفت :بگیر این هدیه برای توست.

کف سینی پارچه ی قرمزی بود وروی آن کیف کوچکی بود به رنگ دانه های سرخ انار .وقتی به طرف خانه راه افتادم دختران عشایر که نمی شناختمشان سر را هم راگرفته بودند وشادی می کردند. شنیدم که می گویند داخل این کیف مهره ی قیمتی است. این هدیه امام حسین است .

از خواب که برخواستم هنوز صدایشان درگوشم بود. مهره ی قیمتی ؛هدیه امام حسین . عرق سردی بر پیشانیم نشسته بود .داخل چادر تاریک بود .از صدای نفس های گل خانم وشوهرم محمد می شد فهمید هنوز نیمه شب است.اما شوقی در خودم احساس می کردم که نمی توانستم تا صبح صبر کنم.خواستم بیدارشان کنم وتایادم نرفته خوابم را بگویم ولی این کار رانکردم ودر انتظار صبح ماندم .

برادرم ملای ایل بود.خوابم راکه شنید به فکر رفت، بعد پرسید: بار داری؟ سرم را پایین انداختم ونتوانستم چیزی بگویم. گفت: انشا الله که پسر است. راستی گفتی رنگ هدیه ی آقا سرخ بود ؟!گفتم: بله. باز به فکر رفت. خواست چیزی بگوید اما ناگهان حرفش راخورد و ساکت شد. نگران شدم .گفت: نگران نباش صغری انشا الله این بچه در خط امام حسین خواهد بود .اما نمی دانستم این همه حرفش نیست.

انگار او چیز دیگری.هم می دانست اما نمی خواست بگوید. پنج ماه بعد که ایل از ییلاق برگشته بود وما در زمین های روستای قنات ملک اتراق کرده بودیم ،هنگام آمدن آن مهره ی قیمتی رسید. من پس از سه روز وسه شب درد کشیدن امانتم را بر زمین گذاشتم. حالا بخش اول آن خواب تعبیر شده بود ومن در انتظار تعبیر بخش دوم بودم .همان که برادرم نخواسته بود بگوید آن چه بود ؟

برادرش محمود از شهید سلیمانی می گوید:

برادرم احمد اولین فرزندی بود که خدا نصیب پدر ومادرم کرد .با آمدنش خیر وبرکت هم به خانه مان آمد.تاآن روزبهره پدرم از مال ومنال یک سیاه چادر بود و چند راس بز و گوسفند .برای گذران زندگی پابه پای ایل سلیمانی ییلاق وقشلاق می کرد. ییلاق روستای (زرد آلویه) رابر بود و قشلاق روستای(بنگود)کهنوج. می گویند راه ها نا امن بود.اشراردرکمین عشای رمی نشستند وغارتگری می کردنداما این حسرت بردلشان ماندکه برایل سلیمانی دستبردبزنندچون باهم یکی بودند.

با آمدن احمد پدرم برای همیشه در زرد آلویه ماندگار شد .خانه ای خشتی ساخت و زمینی برای زراعت تهیه کرد .
از کودکی برادرم چیز زیادی نمی دانم .لابد کودکی او هم مانند کودکی دیگران بوده .شنیده ام هر وقت که مادر بزرگمان گل خانم چادر نمازش را سر می کشید ،احمد منتظر می ماند تا او سجده رود آنگاه بر پشتش سوار می شد و بازی می کرد .مادر بزرگ مهربانانه سجده را آنقدر طولانی می کرد تا شاید نوه اش خسته شود و پایین بیاید .

برادرم به سن مدرسه که رسید اسمش را درمدرسه روستای قنات ملک نوشتند .چون روستای خودمان مدرسه نداشت .او هر روز صبح کتاب و دفتر و قلمش را در دستمالی می پیچید ،کفش های پلاستیکی اش را می پوشید و راهی مدرسه می شد . او هر روز صبح با گام های کوچکش فاصله نیم کیلو متری بین دو روستا را می پیمود تا به مدرسه برسد اما هنگامی که زمستان می شد ،این پدرم بود که باید او را کول می گرفت و به مدرسه می رساند .

طولی نکشید که سرمای زیر صفر آن سال توان برادرم را گرفت و به رخت خواب انداخت . او به سختی مریض شد طوری که همه از او دل کندند و تسلیم قضا و قدر شدند .

مادرش از بیماری او چنین می گوید:
سرخک داشت بچه ام را از پا در می آورد .همه قطع امید کرده بودند .من به یاد آن خوابی افتادم که سالها پیش دیده بودم .گفتم نکند آن قسمت را که برادرم سعد الله تعبیر نکرد ؛همین بوده است !

گریه کردم و گفتم یا امام حسین ،ما کی هستیم که صاحب احمد باشیم ؟این بچه هدیه خودت است ،پس شفایش را هم از خودت می خواهم .
شب که شد تمام درد و غم دنیا در دل من آوار شد و حتم کردم که احمد از این شب جان سالم به درنخواهد برد . گریه کردم و گفتم باید کاری کنیم .
پدرش با حسن و محمود ماریکی آماده شدند شبانه او را به درمانگاه ببرند .دلم طاقت نیاورد، من هم رفتم بچه را به پشت بستم و راه رابر را در پیش گرفتیم از خانه که بیرون می آمدیم محمد گفت:

یا ابوالفضل ،می دانی که دست و بالم بسته است و به نان شب محتاجم اما اگر بچه ام خوب شود گوسفندی را در راهت قربانی می کنم !
هر چه که بود گذشت و ما نیمه شب به در مانگاه رسیدیم و دکتر را پیدا کردیم .بچه را که معاینه کرد آمپولی زد و مقداری دارو داد صبح که از خواب بیدار شد حالش بهتر شده بود. گفت :ننه خواب دیدم .

گفتم :الهی دورت بگردم .بگو چه دیدی ؟گفت :یک نفربا عمامه سبز آمده بود به خانه ما ن .گفت: «این گوسفند را نکشید .آن گوسفند ماده تان را بدهید به حسین جلال و گوسفند نر او را بگیرید و بکشید .خودتان از گوشت آن نخورید و همه آن را بین مردم قسمت کنید .

همزاد كویرم تب باران دارم

در سینه دلی شكسته پنهان دارم

در دفتر خاطرات من بنویسید

من هر چه كه دارم از شهیدان دارم

خوشا آن روز را که سنگری بود

شبی ، میدان مینی ، معبری بود

خوشا آن روزهای آسمانی

که شوری بود ، سودا و سری بود

خوشا روزی که دل را دلبری بود

غزل خوان نگاه آخری بود

خوشا آن روزها در خط اروند

هوای روضه های مادری بود

و اهل آسمان بودیم آن روز

که قدری بی نشان بودیم آن روز

و نای دل نوای نینوا داشت

و با صاحب زمان(عج) بودیم آن روز

و کاش آن روزگاران گم نمی شد

هوای خوب باران گم نمی شد

صفای جبهه ها می ماند ای کاش

صدای پای یاران گم نمی شد

من بال و پر شهید را می بوسم

پا تا به سر شهید را می بوسم

دستم نرسد اگر به دامان شهید

دست پدر شهید را می بوسم

......

ای دوست به حنجر شهیدان صلوات

بر قامت بی سر شهیدان صلوات

از دامن زن مرد به معراج رود

بر دامن مادر شهیدان صلوات

...............

و رویِ صحبت من با شماست ،آقایِ ...

بله! شما که نشستید ناگهان جایِ
یکی شبیه همان ها که آسمان رفتند
یکی شبیه ستـاره ، درست بالایِ ...
نگاه! زل زده از قاب روی دیوار و
تو بی خیال ، فقط فکر آرزوهایِ ...
خودت که از همه چیز اطلاع داری که
به لطف نام همان ها رسیدی اینجایِ ...
چه خوب می شد اگر یادتان بیاید که
چگونه رد شده ای بر همه الفبایِ
کسی که دست خدا را گرفت و بالا رفت
کسی که جان خودش را نهاد در پایِ ***
و باز نام شهیدی کنارِ عکسی سرخ
که رویِ صحبت او با شماست، آقای

..........

بیایید یک لحظه عاشق شویم
جدا از تمام سلایق شویم
نه مال و نه شهوت، نه جاه و مقام
بیا فارغ از این علایق شویم
چو صیاد شیرازی و کاظمی
پرنده، پرستو، شقایق شویم
بیایید.. چون رهبر و مقتدا
دمی رهسپار مناطق شویم
به فکه درآییم و فتح المبین
کمی آشنا با حقایق شویم 
بیـاد شهیـدان گـردان عشـق
به مقتل پُر از اشک و هِق هِق شویم
بیفتیم.. بر خاکشان لحظه ای
در آن لحظه مست دقایق شویم
بیا با دو دست علمدار عشق
هم آوا و همسو موافق شویم
وهب وار دل را به دریا زنیم
به امواج مستی چو قایق شویم
صحیفه، مهاجر، مخاطب، قلم
بیایید زین لحظه عاشق شویم..

از آن چک و سفته ها بپرسید فقط ،
از آخـــــــــــر هفته ها بپرسید فقط !
از جنگ اگـــــر سوال سختی دارید ،
از جبهه نرفته هـــــــا بپرسید فقط !

***

انگار کـــه تقدیر جهان بر می گشت ،
با برگ برنده ، قهرمان بر می گشت !
او در جهت کمک به پشت جبــــــهه ،
در موقع  حمله ناگهان بر می گشت !

با  اینکه نرفته در کتش می خواند
به خاطر پول ژا کتش می خواند
ازنیت هر کسی خدا با خبر است
مداح برای پا کتش می خواند

حاجی به زمین و به زمان گیر نده
در راه خدا به این و آن گیر نده
با نیت پوشاندن کوتاهی هات
به دامن کوتاه زنان گیر نده

از جنگ به یاد دارم آژیرش را

از مادر خود اشک سرازیرش را

اما عجبا ، شهید در ذهنم نیست !

این حافظه با این همه تغییرش را

***

از قافله های شهدا جاماندیم

رفتند رفیقان و چه تنها ماندیم

افسوس که در زمانه دلتنگی

مجروح شدیم اسیر دنیا ماندیم

***

چه زيبا ملائك شدند زيستند

همان ها كه هستند ولي نيستند !

کسانی كه در جمع ما بوده اند

ولي حيف نفهميده ايم كيستند

...........

چقدر از منش این شهدا دور شدیم

آنقدر خیره به دنیا شده و کور شدیم

معذرت از همه خوبان و همه همرزمان

ما برای شهدا وصله ی ناجور شدیم

شهدا در همه جا فاتح اصلی بودن

عجب اینجاست که ما این همه مغرور شدیم

شکر ، با سابقه ی دوستیِ با شهدا

ما عزیز دل مردم شده مشهور شدیم

و از آن برکت خون شهدامان حالا

ما مدیر کل و مسئول شده مسرور شدیم

و اگر حرفی خلاف شهدامان گفتیم

یحتمل مصلحتی بوده مجبور شدیم

پرکشیدن چه مستانه و رفتند و ما

در میان قفس نفس چه محصور شدیم

...........

زود بیدار شدم تا سر ساعت برسم

بایداین بار به غوغای قیامت برسم

من به "قد قامت" یاران نرسیدم، ای کاش

لا اقل رکعت آخر به جماعت برسم

آه ،مادر! مگر از من چه گناهی سر زد

که دعا کردی و گفتی به سلامت برسم؟

طمع بوسه مدار از لبم ای چشمه که من

نذر دارم لب تشنه به زیارت برسم

سیب سرخی سر نیزه ست... دعا کن من نیز

این‌چنین کال نمانم به شهادت برسم

...........

گل اشکم شبی وا می شد ای کاش

همه دردم مداوا می شد ای کاش

به هرکس قسمتی دادی خدایا

شهادت قسمت ما می شد ای کاش

*

خوشا آنان که جانان می شناسند

طریق عشق و ایمان می شناسند

بسی گفتیم و گفتند از شهیدان

شهیدان را شهیدان می شناسند

عاقد دوباره گفت وکیلم ...پدر نبود

ای کاش در جهان ره و رسم سفر نبود

گفتند رفته گل...نه ! گلی گم دلش گرفت

یعنی که از اجازه ی بابا خبر نبود

هجده بهار منتظرش بود و برنگشت

آن فصل های سرد که بی درد سر نبود

ای کاش نامه یا خبری عطر چفیه ای

رویای دخترانه ی او بیشتر نبود

عکس پدر مقابل آیینه شمعدان

آن روز دور سفره جز چشم تر نبود

عاقد دوباره گفت :وکیلم؟ دلش شکست

یعنی به قاب عکس امید دگر نبود

او گفت با اجازه ی بابا...بله ...بله

مردی که غیر آینه ای شعله ور نبود

عمری گذشت و یوسف ما پیرهن نداشت
آری که پیرهن نه، که حتی کفن نداشت
عمری گذشت و خنده به لب‌های مادرم!
خشکیده بود و میل به دریا شدن نداشت
عمری همیشه قصة نقاشی سعید!
مردی که دست در بدن و سر به تن نداشت...
 •
حالا رسید بعد هزاران هزار روز
یک مشت استخوان که نشان از بدن نداشت
مادر که گفت: شکل تو دارد پدر، ولی
وقتی که دیدمش، پدرم شکل من نداشت!
فهمیدم از نبودن اندوه جمجمه!
بابا هوای سر به بدن داشتن نداشت
با این‌چنین رسیدن و آن هم بدون سر
حرفی برای مادرم از خویشتن نداشت
 •
آن شب چقدر مادرم از غصه گریه کرد
بیچاره او که چاره به جز سوختن نداشت

دو بخش دارد : با ... با ... که می شود بابا

همین که هست در آن قاب عکس ، آن بالا

همین که زل زده بر چشم های غمگینم

نشسته در دل سنگر کنار آن آقا

همین که نیست که همبازی ام شود گاهی

اتاق با نفسش گر بگیرد از گرما

همین که نیست كه کشتی بگیرد او با من

و گاه لج کنم و بد شوم و او دعوا ...

همین که نیست که با هم به مدرسه برویم

و یا به مسجد ، هیئت ، خرید یا هرجا

همین که نیست که ما را مسافرت ببرد

شلمچه ، تهران ، قم ، مشهد امام رضا

همین که نیست بگوید : صد آفرین پسرم !

همین که نیست کند کارنامه ای امضا

***

چرا زقاب تکانی نمی خوری ای مرد

چرا سراغ نمی گیری از من تنها

نگاه کن همه نمره های من عالی

نگاه کن تو به این برگه حضرت والا !

***

به گریه سر روی زانو نهاد و خوابش برد

و قاب عکس زمین خورد مثل یک رؤیا

نشسته بود پدر در کنار او با شوق

و بوسه می زد و می گفت مرد من بر پا !

ببین کنار تو هستم بلند شو خوش خواب

آهای مرد حسابی بگیر دستم را

***

کشید چفیه به چشمان ابری و باران ...

گرفت خودکار از دست کوچکش بابا !

می خواهم …
طوری لبخند بزنم که گویی هیچ چیز اشتباه نیست …
چنان صحبت کنم انگار … همه چیز عالیست …
آن چنان عمل کنم که رویایی است تمامش …
و
وانمود کنم … هیچ چیزی آزرده ام نمیکند …
هیچ وقت به قدرت واقعی خود پی نخواهید برد ،
مگر اینکه قوی بودن تنها گزینه باقی برای شما باشد
قلمت را بردار ، روی کاغذ بنویس :
زندگی با همه تلخی ها شیرین است .
نقطه سر خط!